Бабово сказки
Киара, щесце бабово швидко гибай. Уж позно, поодкладай бабки и идземе спац.
Так, крашнє их поскладай и гибай мила моя.
Так красото моя, лєгнї на посцель, баба це закриє. Ево так.
Шпи ци ше мила моя? Баба ци виприповеда єдну сказку.
Так, положме єднорога на бок.
Хтору сказку жадаш же би ци баба виприповедала? -12 мешаци. У шоре, у шоре. Слухай з увагу.
Давно, давно, далєко оталь, жила єдна жена, хтора мала два дзивки.
Приблїжовал ше Крачун, була моцна жима, падал шнїг и дул жимни витор.
Праве теди злонамирней мачохи пришло на розум, Послац дзивку до лєса, же би принєсла подшнїжнїки.
Сеґинь дзивка дармо гуторела мачохи, же подшнїжнїки нє рошню у тот час и дзе их вона тераз найдзе, з оглядом же их тераз нєт.
Мачоха розказала же би ше без подшнїжнїкох нє врацала дому.
У єдней хвильки дзивка обачела шветлосц, горел огень настред лєса и коло огня шедзели 12 особи.
Найстарши, хтори мал длугшу браду ше єй опитал же цо глєда тераз у лєше, кед жимно и кед цма.
Виприповедала им як ю мачоха послала до лєса натаргац подшнїжнїки и гварела єй най ше без нїх нє враца дому.
Стари дїдо єй гварел, кед ми щиро одвитуєш на питанє, вец зме ци можебуц годни помогнуц, понеже ми мешаци.
Я януар, а вони фебруар, марец, април, май, юний, юлий, авґуст, септембер, октобер, новембер и децембер.
Поведз ми щиро, гварел дїдо, хтори мешац найволїш?
Дзивка одвитовала шлїдуюце: щиро поведзено кажди мешац ми под’єднак мили, алє заш лєм якошик чувствуєм, же ми марец наймилши мешац од шицких.
Точно ши одвитовала, та ци помогнєме. Скричал свойому братови мешацу марцу.
Марцу, мой брате затреш свою браду.
Мешац марец затресол свою браду и на єдним малим брещку ше створела желєна поверхносц на хторей було вельо подшнїжнїки.
Барз жалосне, же мойо мили унуки нє можу мац таке безбрижне дзецинство, яке я мала.
Панує тота пандемия, ґлобалне зогриванє, наш живот попреплєтани з технїку, компютерами и телефонами, хтори вельо интересантнєйши дзецом.
Нє знаю ше так безбрижно и весело бавиц, як у мой час.
У тот час нє було анї рахункари, анї телефони, а нє була анї така пандемия и баш зме ше безбрижно бавели.
На Крачун сом найволела буц у баби, там ше пестовала традиция.
Вона мала седем унучата, мали, вельки, менши и векши.
Унєсли зме сламу до хижи и дзеци ше так бавели.
Моя баба мала стародавну хижу и барз сом любела буц у куцику .
То було єдно чудне место. Кед сом ше до ньго уцагла, тамо було нєвироятно цепло.
Шерцо мойо пребудзєла ши ше? Вец баба предлужи зоз сказку.
Бабо, предлуж тоту приповедку хтору ши започала. - Добре, добре, вец предлужим.
Баба мала вельо красше дзецинство як цо ви маце тераз.
И я барз любела свою бабу и найволєла сом кед ше фамелия позберала у нєй за Крачун кед зме вєдно вечерали.
Чувствовали зме ше прекрашнє.
Задумай, унєсли зме вельо слами до хижи, розпрестарли зме ю под стол и там зме ше валяли и бавели бависко влап ме, кед можеш.
Кельо вона мала дзеци?
Га моя баба мала, штверо тє. пецеро дзеци и седем унучата, седмеро як зли. Гей, алє зме нє були зли.
Були зме барз весели, на приклад я ше вельо бавела з дзецми на улїци.
Телевизори було лєм у даскелїх хижох у валалє, алє нє було рахункари, анї мобилни телефони.
Мала сом єдну лабду и з тоту лабду зме бавели фодбал на улиїци з другима дзецми.
Мала сом єдного барз милого приятеля, вон ше волал Сава, бул Серб,
алє то нам вообще нє завадзало, понеже ми вон бул наймилши приятель.
Ишли зме до оводи, кед ме питал, най му будзем жена.
Гей, гей. Задумай як то було крашнє, баба од Сави научела бешедовац по сербски, док Сава одо мнє по мадярски.
И були зме барз щешлїви, понеже кед сом ходзела до школи нє мушела сом тельо учиц, як други мойо парняки на годзинох сербского язика, бо сом шицко розумела
Прето баба вежба и з тобу, як на приклад:
Як ци мено? Кельо маш роки? Як ци ше вола мама? Як ци ше вола тато? Дзе жиєш?
Так мила моя?
Баба мала красне дзецинство, и жада же би и ти мала исто так нєзабутне дзецинство, як баба и же биш була щешлїва.
Заспала мила моя. Баба це закриє.
Крашнє шнїй, най ангели чуваю твойо красни сни.
Добру ноц!